خوش‌شانس بودم که بازیگر شدم

بانی فیلم،گروه سینمای ایران ،یاسمن خلیلی فر: میگل هررا بازیگر ۳۱ ساله اسپانیایی امسال به عنوان نماینده‌ پروژه کمدیِ خانوادگیِ فانتزی «تیتوی کوچک و بیگانگان»،فیلمی که در آن بازی کرده است، در سی و ششمین جشنواره‌ جهانی فیلم فجر حضور داشت. با این بازیگر جوان، از تجربیاتش در سینما و تئاتر کشورهای مختلف اروپایی و همچنین حضور در جشنواره‌ جهانی فیلم فجر گفت و گویی داشتیم که در ادامه می‌آید:

 آقای هررا ابتدا اطلاعات مختصری درباره خودتان به ما بدهید.
– اول باید بگویم آدم خوش شانسی بوده ام که در حال حاضر یک بازیگر هستم. من دورگه اسپانیایی – مکزیکی هستم، اما در بارسلونا زندگی میکنم. در «مدرسه هنری کریستینا روتا» (همان مدرسه ای که پنه لوپه کروز در آن تحصیل کرده است) بازیگری تئاتر خوانده ام و پس از آن به موسسه فیلم و تئاتر «لی استراسبرگ» نیویورک رفتم و آن جا ادامه تحصیل دادم. همیشه به تحصیل اهمیت زیادی می دهم چون فکر می کنم برای آن که شایسته باشید خود را بازیگر بنامید، باید در این حرفه کاملاً تخصص داشته و به جوانب مختلف آن آشنا باشید. همانقدر که یک وکیل باید تحصیل کند تا بتواند خود را وکیل بنامد، یک بازیگر هم باید مدارج بالای تحصیل را پشت سر بگذارد. من در حال حاضر علاوه بر بازیگری، نمایشنامه هم می نویسم.
شما اسپانیایی هستید؛ می خواهم بدانم هنرجویان سینما و تئاتر در کشور شما چطور می توانند به صورت حرفه ای وارد بازار کار شوند؟
– سوال خیلی خوبی است و البته پاسخ دادن به آن دشوار. ما در حال عبور از یک بحران فرهنگی بزرگ هستیم. در این بحران شانس پیدا کردن موقعیت های کاری خوب برای بازیگران جوان بسیار اندک است. شما دو راه دارید؛ یا خودتان کاری برای خود دست و پا کنید، یا به دنبال کار بگردید. هرگز نمی شود منتظر بنشینید تا به شما کار پیشنهاد دهند. بازیگری یک شغل تمام وقت است. بنابراین باید تلاش برای یافتن کار باید جزو اصلی ترین مشغولیات روزمره ما بازیگران باشد.
فیلم «تیتوی کوچک و بیگانگان» با بازی شما در جشنواره جهانی فیلم فجر به نمایش درآمد و بیشتر منتقدان دوستش داشتند. برایمان بگویید چطور برای این نقش انتخاب شدید؟
– اول بگذارید بگویم خیلی خوشحالم که توانستم با این فیلم فوق العاده به ایران بیایم و فیلم را در کنار مردم این کشور زیبا تماشا کنم. خانم لوسی لنوکس مسئول کستینگِ بازیگران اسپانیایی این فیلم با من تماس گرفت تا برای دادن تست به استودیویش بروم. او مرا پذیرفت و به کارگردان فیلم خانم پائولا رندی معرفی کرد. ما با هم درباره این کاراکتر صحبت های کوتاهی کردیم و از آن جا سفر من آغاز شد. اول باید یاد می گرفتم که چطور یک موتور چهار چرخ (Quad Bike) را برانم.این کار سختی بود، چون خودم باید در سراسر فیلم این کار را انجام می دادم و سپس با گروه هایی از افرادی با معلولیت ها و مشکلات جسمانی آشنا شدم تا از تجربیات شان استفاده کنم و با احساسات مختلف شان آشنا شوم. نمی خواستم نقش مضحک درآید یا واقعی نباشد، بلکه می خواستم کاملاً به شخصی با این ویژگی ها نزدیک شود.
 شما اسپانیایی هستید اما در فیلمی از کشور ایتالیا بازی کرده اید؛ آیا در اروپا امر مرسومی است که بازیگران از کشورهای مختلف در فیلم هایی از کشورهای دیگر بازی کنند؟
– خوشبختانه در اروپا به دلیل نبودن مرز میان کشورها، می توانیم این شانس را داشته باشیم که در فیلم هایی از دیگر کشورهای اتحادیه اروپا حضور پیدا کنیم. پروداکشن فیلم کاملاً در ایتالیا و در Bibi Film و Rai Cinema انجام شده است، اما فیلمبرداری در اسپانیا و در بیایان تابرناس در ایالت آلمریا انجام شد. به جهت اینکه بخشی از فیلمبرداری در اسپانیا انجام شد، این فرصت ایجاد شد تا بخشی از بازیگران اسپانیایی باشند. این اتفاق زیاد می افتد که از بازیگران بومی کشور محل فیلمبرداری، برای بازی در فیلم استفاده شود؛ بدین ترتیب در هزینه ها هم صرفه جویی می شود.
 «تیتوی کوچک و بیگانگان» یک فیلم علمی-تخیلی است. برایمان توضیح بده چه تفاوت هایی میان اثری از این ژانر در سینمای اروپا با نمونه های هالیوودی آن وجود دارد. آیا کارگردانتان سعی داشت تا فیلم را به نمونه های هالیوودی نزدیک کند؟
– فکر می کنم یک فیلم علمی تخیلی یک فیلم علمی تخیلی است! در واقع فیلمی با ویژگی های داستانهای تخیلی و زاده اندیشه که در آن المان های علمی هم به چشم می خورد. اصلی ترین تفاوت میان فیلم های علمی تخیلی اروپایی با امریکایی در این است که در نمونه های اروپایی در استفاده از جلوه های ویژه تصویری و کامپیوتری افراط نمی شود و تمرکز آنها بیشتر بر وجوه انسانی ماجراست و به شخصیت های فیلم بیشتر پرداخته می شود. فکر می کنم پائولا رندی در ساخت یک اثر علمی تخیلی بسیار ملموس و باورپذیر که به راز و رمزهای زندگی شخصی ما نیز می پردازد کاملاً خارق العاده عمل کرده است. او این ژانر را با ویژگی های جدیدی در هم آمیخته است؛ مثلاً پرداختن به زندگی آدم های تنها در دنیایی بزرگ که شخصیت اصلی آن هم یک کودک است با تخیلات و دنیای کودکانه اش. لحن کمدی کار نیز از محاسن بزرگ آن است. فکر می کنم «تیتوی کوچک و بیگانگان» یک نمونه بسیار انسانگرایانه از ژانر علمی تخیلی است.
 به عنوان یک بازیگر ترجیح می دهی در چه ژانری کار کنی؟
– به عنوان یک بازیگر باید برای هر نقشی آماده باشی. تو نمی توانی یک ژانر خاص را انتخاب کنی، بلکه باید آن قدر مهارت داشته باشی و به عبارتی ورزیده باشی که بتوانی خودت را با هر نقشی وفق دهی. من به وجوه معنوی نقش هایم بسیار اهمیت می دهم و دوست دارم نقش هایم عمق داشته باشند. بنابراین وقتی کاراکتر «لوک» را در فیلمنامه خواندم، احساس کردم آنقدر جذاب است که می توانی به راحتی دوستش داشته باشی و خود را در آن غرق کنی. باید بگویم بسیار خوش شانس بودم که این نقش از آن من شد.
 کمی برایمان از تجربه حضور در جشنواره جهانی فیلم فجر بگویید.
– پنج روز در جشنواره فیلم فجر حضور داشتم و توانستم فیلم های درخشانی ازکشور شما و دیگر کشورهای دنیا تماشا کنم. فیلم «دروغ های مصلحتی کوچک» به کارگردانی توماس آلزامورا (کشور شیلی) را بسیار دوست داشتم؛ همین طور فیلم «هندی و هرمز» ساخته عباس امینی از کشور ایران را و فکر می کنم این ها بهترین فیلم هایی بودند که در فستیوال فیلم فجر تماشا کردم. فیلم شیلیایی باعث شد به فیلمسازان بسیار جوانی ایمان آورم که کارشان را به درستی بلدند و در قالب فیلمهایشان پیام های مهمی را به نقاط دیگر دنیا ارسال می کنند. فیلم امینی مرا با نواحی فقیر ایران آشنا کرد و تلاش ها و مبارزه ای که آدم ها برای بقا در نقاط محروم انجام می دهند؛ در عین اینکه آنها در نواحی بسیار زیبایی زندگی می کنند.
 جشنواره فیلم فجر را دوست داشتی؟ آن را چطور ارزیابی می کنی؟
– واقعاً آدم خوش شانسی بودم که توانستم به جشنواره فیلم فجر بیایم. آرزو می کنم بتوانم دوباره به این کشور برگردم، البته با پروژه های زیاد و متنوع. خدا را چه دیدید؛ شاید روزی از من خواسته شود در فیلمی ایرانی بازی کنم. به نظر من این فستیوال به بهترین شکل ممکن برگزار شد. به نظرم داوطلبانی که در این جشنواره کار می کردند، دختران و پسران بسیار خونگرم و مهمان نوازی بودند که باعث شدند در زمان بودن ما بهمان بسیار خوش بگذرد. فکر می کنم کار بزرگی است که آدم هایی این قدر جوان از وقت خود بگذرند و تلاششان را به خرج دهند تا مهم ترین فستیوال کشورشان به بهترین نحو برگزار شود.
 با این حساب فکر می کنم دوست داشته باشی سال دیگر باز هم به ایران بیایی؟
– قطعاً همین طور است. این یک افتخار است اگر باز هم مرا به این جشنواره دعوت کنند. بسیار مایل هستم دوباره به ایران بیایم. این کشور برای همیشه جایی خاص در قلب من خواهد داشت. همیشه از ایران، جشنواره، غذای خوب ایرانی و مردم مهربانش خاطرات خوبی در ذهنم باقی خواهد ماند.
 در انتها نظرت را درباره سینمای ایران بگو؛ دوست داری در پروژه های ایرانی بازی کنی؟
– سینمای ایران را همیشه دوست داشته ام و متاسفم که ما در کشورهای دیگر اطلاعات کمی درباره سینمای شما داریم، اما همین میزان شناخت کم هم برای ما اعجاب آور است. برایم جالب است که همیشه در فیلم های ایرانی همه چیز به واقعیت نزدیک است. از جلوه های ویژه استفاده زیادی نمی شود، داستان هایی که در فیلم های ایرانی اتفاق می افتد غیرقابل باور نیستند و این فیلم ها کاملاً به انسان می پردازد و دغدغه های او. به نظرم همین واقع نمایی هاست که سینمای ایران را جذاب می کند. فکر می کنم سینمای ایران هم سینمای جوانگرایی است و به دنبال استعدادهای جدید می گردد. این فضا برای فیلمسازان و بازیگران جوان قطعاً بسیار امیدبخش است. کاش جاهای دیگر دنیا هم این رویه را داشتند. قطعاً باعث افتخارم خواهد بود در فیلمی از کشور شما بازی کنم، گرچه زبان فارسی را خیلی کم بلدم. خیلی برایم جالب است بتوانم روح یک کاراکتر ایرانی را به تسخیر درآورم و آن را از نزدیک لمس کنم.

نوشته خوش‌شانس بودم که بازیگر شدم اولین بار در بانی‌فیلم پدیدار شد.